Medewerkers, een cliënt met E(V)MB-cliënt en theatermakers staan samen op het podium. Ze nemen je mee in hun wereld. Een wereld waarin het als een doelpunt in de Champions League voelt als iemand, na maanden oefenen, een ringetje om een paal krijgt. Een theatrale ervaring over hoe prachtig én moeilijk het is, als alles in het kleine zit.
Wat gebeurt er als de vanzelfsprekendheden van vandaag niet meer vanzelfsprekend zijn? Als vertrouwde zekerheden plaatsmaken voor nieuwe vragen, keuzes en mogelijkheden?
In VONK volgen we Dina en Angel, de laatste vaste krachten op woonlocatie De Krekel. Waar Dina nieuwsgierig vooruitkijkt en kansen ziet in verandering, houdt Angel vast aan wat waardevol is en niet verloren mag gaan. Tussen hoop en twijfel, vernieuwing en behoud, zoeken zij naar een nieuwe koers – voor hun werk, voor elkaar en voor de mensen die van hun ondersteuning afhankelijk zijn.
Samen met theatermakers Anne Gehring en Vera Ketelaars neemt VONK het publiek mee in een indringende en herkenbare verkenning van de toekomst van de gehandicaptenzorg. Welke rol spelen professionals straks nog? Wat kunnen verwanten, de gemeenschap en technologie betekenen? En wat vraagt dat van iedereen die in de zorg werkt? Midden in deze zoektocht staat Ivo. Ervaringsdeskundige, cliënt en een krachtige stem die ons eraan herinnert waar het uiteindelijk om draait: mensen, relaties en een betekenisvol leven.
De voorstelling is speciaal ontwikkeld voor de gehandicaptenzorg in opdracht van Stichting Arbeidsmarkt Gehandicaptenzorg (StAG).
In De Verwanten nemen vier spelers met een licht verstandelijke beperking je mee in hun wereld. We leren hun verlangens kennen, hun dromen, we komen erachter hoe het was in de isoleercel, hoe belangrijk het is als er net die ene hulpverlener is die je echt ziet, hoe je soms dingen gaat kopen als je je niet goed voelt. Hoe belangrijk het is om je verwant te voelen met anderen. Hoe je dan minder alleen bent. Het is een eerlijk en ontroerend portret. Als toeschouwer gaat er een wereld voor je open waarvan je misschien niet wist hoe je ertoe te verhouden, of, hoe rijk deze eigenlijk is.
Een cliënt en een functionaris zitten tegenover elkaar in de kale ruimte van Het Instituut. De uren tikken weg. Wat begint als een standaard bureaucratische afhandeling, verandert in een kafkaësk labyrint.
Het laatste gesprek is een gesprek tussen een doorgewinterde functionaris en een cliënt die van haar afhankelijk is. Hoe gaan beide partijen om met de speelruimte tussen de regels?
Seks: we doen het (bijna) allemaal. Maar we weten nauwelijks hoe we erover moeten communiceren. Theatergezelschap Gehring & Ketelaars duikt samen met programmamaker Gian van Grunsven (Voorlichting voor Gevorderden) vol overgave in bestaande theorieën.
Wanda, een honderd-procent-verantwoordelijk-voor-haar-eigen-succes-vrouw, wordt ontslagen. In plaats van het te delen met haar man, houdt ze de schijn op. Elke ochtend om tien voor half negen stapt ze in haar gele Mercedes, rijdt een paar rondjes op de ring en gaat naar de karaokebar van haar jeugdvriendin Robin. Hun toevallige hereniging voert ze terug naar wie ze waren toen het leven nog bijna geheel voor hen lag.
Het is gaan regenen. Uur na uur valt het met bakken uit de hemel. Ik denk niet dat ons fort bestand is tegen zoveel water.
Aan zee staat een huis. De zussen Teddy en Ka wonen er al zolang ze zich kunnen herinneren. Ze kennen de zandkorrels, het kraken van de vloer, de haartjes op elkaars lijf. De dagen verlopen volgens een vast, overzichtelijk patroon.
Als hun vader sterft, komt alles in beweging. De dood zou ze dichter bij elkaar kunnen brengen, maar de zussen drijven eerder als twee aardplaten uiteen.
Kelder | Bye bye world reconstrueert de plotselinge verdwijning van de twee doodnormale vrouwen Dino en Olga. Dino is een verlegen, aan huis gekluisterde, zeer getalenteerde violiste. Olga een vrouw die op elk feestje de gangmaker is of wil zijn, een vrouw die te hard praat en zichzelf contant voorbijloopt. Op dezelfde dag besluiten ze, los van elkaar, hun burgerlijke leven achter zich te laten, van niemand afscheid te nemen en de bus in te stappen naar bestemming onbekend.
Kirgizië werd wereldnieuws op 7 april 2010, vlak voordat Gehring & Ketelaars voet zouden zetten in Bishkek: de hoofdstad van het verdoemhoekje van de wereld. Woedende Kirgiezen verjoegen hun corrupte president. Kort daarna was het zuiden van het land veranderd in een bloedbad. G&K verzamelden verhalen, dronken te veel vodka en gingen houden van dat rare verre land. In Eindelijk! Kirgizië laten ze je kennis maken met vijf bijzondere mensen die ze daar ontmoet hebben. De roltrap-alcoholiste en haar puberende zoon, twee verliefden en een jonge vrouw die huilt om haar land.
Een jaar lang werd er voor Een dag in ‘t jaar elke maand een dag gefilmd, ongeacht de omstandigheden.
Het begin: Oud & Nieuw, een feest op de derde verdieping van een appartement in Amsterdam West. Onder de menigte zijn Misha, Seb en Yvonne. Drie mensen verbonden door een gezamenlijk verlies.Na middernacht beginnen de drie te lopen. Zonder te weten waar ze naar op weg zijn, dwalen ze door de straten, parken en bars van Amsterdam. Hoe verder ze wegdrijven uit hun natuurlijke omgeving, hoe meer hun idee van tijd verandert: terwijl zij hun tocht als slechts 24 uur ervaren, gaat er in feite een heel jaar voorbij.
